Dino wil een baasje

Dino wil een baasje. Hij zit al een tijdje in de Dierenstee. En wacht nog steeds op een baasje waar hij mee kan wandelen en stoeien. Het is zo'n lieverd. Hij wil wel graag heel veel aandacht. En het liefst van iemand alleen. Want hij is gauw jaloers. Maar dat mag toch geen reden zijn om niet van hem te kunnen houden.

Als we samen aan de wandeling beginnen moet hij natuurlijk het eerste stuk aan alles ruiken. Wie heeft hier allemaal gelopen. Hij is ook heel nieuwsgierig. En lekker druk. Ik zorg dan ook dat hij steeds lekker moe aankomt in de Dierenstee. Dan kan hij lekker slapen. Maar volgens mij heeft hij energie voor 10.

En hij is lief. Een echte kroeler. Hij kan er geen genoeg van krijgen.

Een uitbundige rakker, mag ook hij is nog jong. Wel moet je vanaf het begin duidelijk zijn in wat er wel en niet mag. Hij moet en kan nog heel veel leren. Maar het is een echt maatje. Ik denk dat het voor hem en zijn nieuwe baasje ook heel erg fijn is om samen naar een cursus te gaan. Lekker samen bezig zijn en gelijk nog wat er van opsteken. En hij leert graag, al vindt hij spelen soms belangrijker. En dat is dan ook erg leuk.

Ik gun het hem zo. En hij is deze maand ook dier van de maand in de Dierenstee.

Geef hem een kans. Hij verdient het niet om in een asiel te zitten. Ja hij kan wat jaloers zijn. Maar zeg nou zelf, zou jij ook niet alle aandacht willen als je al zo'n tijd in een asiel zit. Geen eigen baasje hebt waarmee je je liefde kan delen.

Mocht je Dino nou echt een kans willen geven. Moet je helaas even wachten. Zoals je op de site van de Dierenstee kunt lezen is er kattenziekte uit gebroken. Nou is dit voor honden niet zo erg. Maar we willen geen nieuwe besmetting. Dus is het asiel voor alle bezoekers even gesloten. Er wordt op het moment hard gewerkt aan het schoonmaken en het onder de knie krijgen van de voor katten zeer besmettelijke ziekte. Maar je kunt natuurlijk wel bellen dat je intresse hebt voor deze jongeheer of voor één van de andere honden.
En natuurlijk katten. Dan hoor je van hen wel wanneer je eens kunt kennismaken met jouw keuze.
En zeg nou zelf kun je die laatste blik van Dino nou echt weerstaan?
Ik vind het een poepie. En ik geniet van de wandelingen met hem. Ik word altijd weer vrolijk van hem.

Balou de Jack Russell

Dit is Balou, de Jack Russell. En wat een grote oren heeft hij. Gewoon koddig, zonder hem uit te lachen hoor. Het heeft wel iets. Jack is ongeveer 6,5 jaar oud.

Het is een levendig hondje. Ondanks de warmte had hij veel zin in de wandeling. Ook al had ik vandaag de wandelingen wel aangepast aan het warme weer. Water mee en een drinkbak zijn nu on ontbeerlijk. Maar Balou genoot ervan. Ik zag wel dat hij soms een beetje zijwaarts liep als hij met me meeliep.

En het bij je komen of het commando zit dat liet hij voor wat het was. Wel keek hij me voortdurend aan als ik tegen hem praatte. Het is een lief gozertje.

De warmte zorgde ervoor dat zijn tong ver uit zijn bekkie hing. Maar hij zag overal wel iets leuks in. Bijvoorbeeld door het graan jakkeren op zoek naar.....ja naar wat eigenlijk. Ik werd helemaal vrolijk van dit manneke. Hij wil ook graag naar andere honden toe. Ook al begint de andere partij te grommen, hij vindt het leuk om met anderen te spelen. Hij liet zich door mij aaien en ik kon zijn pootjes goed optillen wanneer de riem ertussen zat. Koekjes vond hij nou niet zo. Of ik had niet de juiste bij me. Dat kan natuurlijk ook.

En wat dacht je hiervan. Hij vindt het zalig om in het gras te rollen. Overal waar hij de kans kreeg rolde hij in het koele gras. Het was een koddig gezicht. Het is een hondje waar je vrolijk van wordt, zonder dat het nou echt een vreselijke drukte schopper is. Hij ging ook netjes zitten zodat ik de riem kon afdoen. Dat dan weer wel. Ineens begreep hij het commando wel. Ik had een plezierig wandelingetje met hem. Hopelijk vindt hij een eigen mandje. Simpelweg hij hoort hier gewoon niet. Net als alle andere honden, groot en klein.

Allemaal poesjes

Er waren ook een heleboel kittens. Ze speelden met elkaar en met alles wat maar op een touwtje leek. Zoals het riempje van mijn fototoestel en de sluiting van mijn broekzak. Lekker brutaal waren de oudste en nog wat schuw de jongsten. Tegen vieren gingen ze allemaal 2 aan 2 in de bench. En dat betekende vangen. Mijn handen voelden weer de scherpe kittenklauwtjes en je wordt gelijk weer verliefd. Maar mijn zevental ziet me aankomen.......

Maar ze zijn aandoenlijk. Nu maar hopen dat ze lieve zorgzame baasjes krijgen die niet te snel genoeg van ze hebben. Ze verdienen het een liefdevol thuis te krijgen.

Maar de kittens zijn natuurlijk wel heel lief en schattig. Ze moeten nog een hoop leren voor ze echte huiskatten zijn die zich gedragen. Zoals met elk jong dier moet je er een hoop tijd en energie in stoppen. Ze worden echt niet allemaal geboren als lieve schootkat die niks sloopt. En dat moet wel gerealiseerd worden. Je moet een volhouder zijn. Soms heel stevig in je schoenen staan en je niet laten vertederen door dat lieve koppie. Want er schuilt een hoop kattekwaad in dat vertederende koppie. En wanneer jij ze 1 vinger geeft, slopen zij er je bank of gordijnen voor terug. Ik heb het aan de lijve ondervonden. Ik had 5 kittens tegelijk in huis. Je moest overal ogen hebben. Nu 5 jaar later zijn het bijna allemaal evenwichtige kattenbeesten die heel goed weten wat goed en fout is. Ook al proberen ze het altijd wel nog even.

Dit verhaal is niet om je schrik aan te jagen. Maar het is de werkelijkheid. Tuurlijk verdienen de kittens een goed thuis. Maar wanneer je op zoek bent naar een rustige schootkat, dan kun je beter naar een wat ouder exemplaar op zoek gaan. En ook die zitten er genoeg in de Dierenstee.

Helaas is het weer vakantie tijd. Ik zeg helaas, want voor de meeste katten is dit geen pretje, maar een tijd van stress. Ze worden op straat gezet, achter-gelaten of bij de asiels afgegeven. Want vakantie is voor veel mensen belangrijker dan het tot dan toe geliefde huisdier. Ik snap dat niet. Ik zou dat niet kunnen. Ik heb voor mijn katten gekozen en zal er tot aan hun dood voor zorgen dat het ze aan niets ontbreekt. En zo hoort dat ook. Gelukkig zijn er ook een heleboel mensen die wel een hart voor dieren hebben. Ik hoorde bijvoorbeeld vandaag dat een opgehaalde kater het uitstekend maakte bij zijn nieuwe familie. En dat doet dan ook weer heel goed. En dus hoop ik van harte dat er heel veel katten uit de Dierenstee een liefdevol thuis gaan krijgen.

En dat geldt natuurlijk ook voor de honden, konijnen, cavia's en vogels die er nu in het asiel zitten.

Een dier is geen wegwerp artikel, maar een levend wezen met gevoel. Ze hebben er niet om gevraagd geboren te worden, maar nu ze er zijn verdienen ze een liefdevolle verzorging. En ja soms kost dat tijd en energie, maar je krijgt er zoveel voor terug. Denk er goed over na voor je een dier aanschaft. Het is bijna als kinderen krijgen. En die doe je ook niet de deur uitzetten als ze je in de weg zitten.....toch?

Dit alles is mijn bescheiden mening. Maar ik trek me het lot van deze dieren erg aan. Een week hartje, ja, maar dan wel één vol liefde voor hen.

Hugo en Nino

Het was vandaag een warm dagje. En dat kon je aan de katten ook merken. De meesten lagen zo gemakkelijk mogelijk. En maakten zich zo min mogelijk druk.

Ik ontmoette een nieuw manneke. Dit is Hugo. Wat een schat is dat. Ik kwam binnen om te kijken wie er zoal in deze ruimte zaten. Dat verwisseld nog wel eens. Het eerste wat me opviel was deze zwart/witte meneer die heel geïnteresseerd met wat kittens bezig was. Hij snuffelde aan hen, maar liet ze verder ongemoeid. Zodra hij mij in de gaten kreeg kwam hij knuffelen. En dat bleef hij doen zolang ik daar zat. Ook als ik een ander knuffelde, dan kwam hij tegen me aan liggen, klaar om geknuffeld te worden als ik tijd had.

Ik vind het een lief beestje. Hij klom zelfs op mijn schoot.

Nou als die zich niet 'verkoopt'. Ik hoop dat hij snel een eigen plekje krijgt.

Ook zag ik Nino liggen. Die kende ik al. De poes met het mooie oogje. Dit keer liet hij weinig oogjes zien. Hij had het warm. Hij liet zijn pootjes lekker hangen.

Wel was hij zeer genegen om mijn knuffels in ontvangst te nemen. Het is zo'n schat.

Bram

Dit is Bram, binnen gebracht als zwerver. Maar hij weet zich goed aan te passen. Hij is verzot op kroeltjes die jij hem wel even moet komen geven. Hij ligt graag op een zacht plekje en kan goed met de andere katten overweg.

Bram is op zoek naar een liefdevol thuis. Geef hem gauw een warm thuis.

Lilo

Ik heb weer zo'n vriendinnetje gevonden om mee te lopen. Dit is Lilo. En Lilo houdt van knuffelen. Zij valt op haar rug om zich ook op de buik te laten kriebelen. Het is een hond die veel aandacht van je vraagt. Luistert heel goed en kent de commando's zit en lig. Zij is heel erg op jou gericht en kijkt vaak achterom of je nog wel komt. Even uitpuffen is er eigenlijk niet bij. Toen ik ging zitten in de schaduw, het was erg benauwd weer, wilde Lilo alweer verder. Onrustig liep zij rondjes om me heen en kwam tenslotte toch maar bij me kroelen. En dat was wel een fijn tijdsverdrijf. Daar kreeg zij geen genoeg van.

Lilo schrikt nog wel af en toe van onverwachte dingen. Vooral een grote traktor. Maar ik heb er onderweg weinig last van gehad.

Daar ze nog best jong is, kun je haar veel leren. Ik weet niet zo goed hoe zij op andere honden reageert, maar onderweg kwamen we twee boerderij honden tegen en daar wilde ze wel naar toe om te spelen.

Ze zit vol energie.

Lilo zou graag een baasje treffen die heel veel tijd voor haar heeft. Samen dingen ondernemen. En ze wil ook weinig alleen thuis blijven. Dan heeft ze het gevoel zelf iets te moeten ondernemen. En dat uit zich dan in slopen.

Nee Lilo is een beste meid, maar je moet haar nog heel wat leren en heel veel bij haar zijn. En van wandelen houdt zij echt heel erg. Ze is een sportieve hond.

Ik gun haar een liefdevol thuis met een eigen mand.

Snuffie

Al weer ruim een week geleden kwam ik om een hond op te halen voor een lange wandeling. En toen ik nog tijd over had kon ik nog een hond meenemen voor een korte wandeling. En dat werd Snuffie. Snuffie zat er nog maar net. Snuffie was op zwerverspad gegaan. Een soort Swiebertje dus. Snuffie is een bull-terriër.

Snuffie is een beetje aan de zware kant, en moet dus veel lopen om wat overtollig vet kwijt te raken. Daar het die dag niet zo warm was als nu nam ik Snuffie mee en probeerde of er nog wat aan conditie in zat. En wat bleek, Snuffie rende me zo voorbij. Was daarna wel moe, maar kan dus korte stukjes best snel lopen. Ik kon Snuffie overal aaien en kreeg zelfs een lik over mijn hand.

Wat een lieverd.

Toen ik terug wilde lopen, bleef Snuffie eigenwijs zijn neus de andere kant op steken.

Voor een klein stukje hondenkoekje wilde Snuffie echter wel met me meelopen.

Er zit dus een karakter in dit beestje.

Snuffie wil graag aandacht. Heel veel zelfs. Snuffie is erg gespierd, maar trok niet aan de lijn. Snuffie luisterde best goed en ging ook op commando zitten.

Als het te lang duurde dan kwam Snuffie me een lik en een kop geven. Want kroelen is natuurlijk veel leuker dan poseren voor de foto.

Wat ik ook wel leuk vond is dat ik destijds naar de Dierenstee ben gegaan om tijdens mijn wandelingen een hond mee te nemen. Dit omdat er toen een kleine witte bull-terriër in de wei rond liep en tegen me kwispelde en blafte. Die kleine heeft me destijds omgekregen. En nu zit er weer een bull-terriër.

Het is het soort hond dat je of leuk vind, of helemaal niks. Maar je hebt er wel een echt vriendje bij. Ik kan nog steeds niet echt aan het uiterlijk wennen, maar heb inmiddels wel door dat het hele leuke honden kunnen zijn.

En er zal toch wel een baasje voor Snuffie zijn......